Vrijdag de dertiende

Foto Schrijven

Bijzondere ontmoetingen vertellen mooie verhalen! We hebben veel afspraken met huurders en sommige verhalen raken je recht in het hart. Nu eentje van voor de coronacrisis:  het verhaal van meneer Gazelle. De namen en adressen in dit verhaal zijn gefingeerd.

Elke ochtend begint met een bonte verzameling aan meldingen vanuit de achtervang. Soms verrassingen van buiten kantooruren. Mensen die toch een vraag hebben over Mijn DeltaWonen en na 19 uur bellen of mensen die bellen om 21 uur en willen dat er niemand langskomt voor een lekkage. Spoed wordt doorgezet naar de bereikbare vakman, die vervolgens zijn bus aanzwengelt om zich naar de plek des onheils te haasten. Als ksc'er loop je dit de volgende ochtend door en bel je de mensen op met de vraag of het allemaal is opgelost. Sommige mensen zijn assertief en bellen zelf stipt om half negen, of de lijst is zo lang dat het ze nog niet gebeld zijn.

Zo ook meneer Gazelle*, van de Rietzoom, die belde in het midden van de ochtend. Hij wilde graag een druppel krijgen, van de algemene toegangsdeur in zijn vaders complex. Terwijl ik het adres in ons systeem opzoek, zie ik een melding van Alert, de achtervang. "Meneer zijn overleden vader moet in huis worden gebracht. Echter doet meneer zijn druppel het niet. Hij wil de 75 euro kosten niet betalen en gaat kijken of één van de buren opendoet." Wat een nacht moet hij gehad hebben. Aan zijn stem was niks te horen.

De zoon en zijn vrouw bellen de hele dag aan bij de buurvrouw om bij hun opgebaarde vader te komen; een druppel voor de algemene deur zou uitkomst bieden. Ik antwoord dat ik dit even na moet vragen. De druppelsystemen zijn pas vervangen door Mastermate: dit wordt even zoeken tussen kastje en de muur. Van complexbeheerder naar complexbeheerder, van magazijn naar mutatie-inspecteurs, bel ik totdat ik voor mijn gevoel de helft van DeltaWonen aan de lijn heb gehad. Om nog maar te zwijgen over de keren dat ik bij de receptie uit kwam en de receptioniste me begroette met een vrolijke: "Ik leg weer neer hoor".

Uiteindelijk heb ik een collega aan de lijn die me verwijst naar Mastermate. Nadat ik het eerst verkeerd verstaan heb, heb ik de redder in nood aan de lijn. Hij kan helpen. Na wat heen en weer bellen tussen de huurder en Mastermate, maakt hij de druppels en brengt ze naar de receptie. Wilma belt het stel en laat ze weten dat de druppels klaarliggen.

's Middags zit ik de post te verwerken, aan de balie, als er een gezinnetje binnenkomt. "Ik kom voor de druppels van de Rietzoom." Vader, moeder, kind. Geen opa meer. Ze zien er moe en afgetobd uit. Terwijl Wilma de sleuteluitgifteformulieren invult, vraagt ze: "Welke datum is het ook alweer?" Ik antwoord: "Vrijdag de dertiende." De vrouw zucht: "Ik hoop dat we onze portie vrijdag de dertiende nu wel gehad hebben. Het kon niet veel slechter." Ze bedanken vriendelijk en lopen weg. Ik wens ze sterkte en werk weer verder. Hopend dat we hun vrijdag de dertiende toch iets minder dertien hebben kunnen maken.

 

*De achternaam is gefingeerd

Terug naar overzicht